Ik had het er al weken over – met anderen maar ook met mijzelf. Telkens die prangende vraag, waarom lukt het al ruim twee jaar niet om weer eens dat perfecte rondje te lopen? Zo’n rondje waarbij alles weer eens in elkaar valt. Altijd was er wel wat, matige afslagen, ijzers die niet doen wat je wilt, of het korte werk – doorgaans goed verzorgd bij mij – wat net niet scherp genoeg is. Frustrerend? Nee dat niet, maar toch doet het wel wat met je psyche – gewoon omdat je zelf weet dat het er wel in zit. Misschien is dat wel de grootste frustratie binnen het golfspel. Maar toen kwam 19 augustus 2023. Een zaterdag als alle anderen. We begonnen net als een week eerder – toen ik de eerste negen ook prima speelde maar daarna de regen mijn scorekaart in het water gooide – op hole 10. Gelijk maar de moeilijkste hole van baan. De afslag van de par 5 was niks bijzonders maar daarna twee ijzerslagen die het zelfvertrouwen een enorme boost gaven. Na drie slagen voor op de green. Dat was me misschien nog wel nooit gelukt. Twee puts later de par in de pocket. Lekkere start denk je dan, maar dat gevoel heb ik wel vaker. Door naar hole 11, voor mij altijd een lastige par 3. En bij aankomst op de teebox zag ik de pin helemaal rechts achterop staan oei. Ik had een geweldig voorbeeld aan mijn flightgenoot die de bal vlak bij de pin sloeg vanaf de tee. Zo mooi deed ik het niet, maar links achterop was voor mij een bijna perfecte afslag. Drie puts later de eerste bogey op de kaart. Het gevoel was er deze dag, dat voel je aan alles. Ook na hole 12 waar ik mijn enige dubbel van de eerste negen noteerde kon mijn goede gevoel niet wegnemen, Dit werd mijn dag. Een par op 14 omringd met bogey’s op 13, 15, 16, 17 en 18 maakte een score van 44 slagen op de eerste negen. Voor mij een absoluut record. Maar….., we spelen bijna nooit negen holes, dus op naar hole 1 voor de tweede negen. Op 1 en 2 merkte ik dat de druk er een beetje af was getuige een dubbel- en een triple bogey. Toch jammer denk je dan maar het is nog niet te laat voor een mooie overall score over 18 holes, ik had immers wat speelruimte opgebouwd op de eerste negen. Weer die focus geprobeerd terug te pakken, en dat lukte redelijk met dubbel bogey’s op de pittige holes 3, 4 en 5. Toch dreigde daarmee de mooie 18 holes kaart toch wat te verbleken, dus weer op zoek naar die focus. Op de par 5 zesde maakte ik een fraaie bogey, gevolgd door een par op de korte par 3 zevende. Nog twee holes te gaan, hou vol sprak ik mij zelf moed in. Een redelijke drive tegen de inmiddels wat stevigere wind op hole 8, gevolgd door een redelijk houtje, maar toen alsnog 120 meter tot de green. Bij de derde slag een ijzer tekort gepakt – dom als je weet dat je tegen de wind in moet. Voor slag vier lag de bal op dertig meter van de pin. De slag van de dag volgde – een bump-and-run die pardoes in de hole viel. De armen gingen in de lucht, geen birdie maar een par, maar wat een heerlijk gevoel. Omdat ik tijdens het lopen nooit mijn slagen tel, maar wel het goede gevoel had over mijn 18 holes kaart perste ik nog één afslag uit het vermoeide lichaam. Het was niet mijn beste deze dag maar de approach die volgde vatte dit voor mij ultieme rondje perfect samen. Twee meter naast de pin. Dat ik hierna mijn kans op nog een par miste kon mij niet meer raken. Met 93 slagen had ik zojuist ruimschoots mijn beste 18 holes ooit gelopen. Wat een heerlijk rondje, en dat met maar één balletje.