Zo, waar moet ik beginnen na zo’n kop die al een tijdje in mijn hoofd zat, maar nu bij het zien van veel voetbal de afgelopen weken bij mij geleid heeft tot deze column. Een groot deel van het voetbal is failliet is niets meer of minder dan mijn mening. .

Scheidsrechters zijn failliet, de VAR is failliet, het Nederlands betaald voetbal is failliet. Gelukkig was ik tussendoor ook nog even in Engeland en daar is zo ongeveer alles failliet, alleen het voetbal springlevend.

Na een heerlijk voetbalweekend aan de andere kant van de plas met een League One potje – wat qua voetbal pijn deed aan je ogen – tussen Charlton Athletic en Burton Albion in zo’n ouwe klassieke bak genaamd ‘The Valley’, kon de zondag de kers op de taart toen mijn “Bees’ met 4-3 wonnen van Manchester United. Maar buiten dit om het was het voetbal waar wij van houden. Scheidsrechters die fluiten waarvoor ze zijn aangesteld, voetbal op het scherpst van de snede maar altijd met respect voor elkaar, en een VAR die zich alleen bemoeit met het spel als daar echt om gevraagd wordt, en vooral bij dat laatste zit bij mij een grote frustratie die alsmaar verder door-ettert aan deze kant van de (voetbal)plas.

Kijk nou vorige week dinsdag Inter-Barca, een potje waar iedere voetballiefhebber naar uitkeek, de replay in de halve finale van de CL onder leiding van de beste scheidsrechter die er in Europa rondloopt, maar dat lijkt ook logisch. UEFA, laat die man dan ook in zijn waarde en doen wat die goed kan? Nee, na pakweg een kwartier maakt Pau Cubarsi de voor 99,9% perfecte sliding, die als voorbeeld moet gelden voor elke voetballer in opleiding. De scheids laat terecht doorvoetballen, maar dan komt de VAR op de lijn, en dan weet je het meestal wel. Cubarsi heeft bij het aangaan van de sliding zijn tegenstander eerst met één vezel geraakt en de bal gaat op de stip. Qua regel juist, qua interpretatie volledig onjuist. Cubarsi heeft nul intentie om zijn tegenstander onheus te bejegenen. Dan na rust, Lamine slalomt richting strafschopgebied en wordt op de rand van de zestien gestuit zonder intentie de bal te spelen. Scheids wijst naar de stip, volkomen terecht! VAR op de lijn of hij wil gaan kijken of de overtreding niet één grasspriet buiten de zestien plaatsvond. Scheids weer voor een voldongen feit plaatsen terwijl hij handelde zoals je in zo’n situatie moet handelen, mét gevoel voor het spel. Geen intentie bal spelen op de rand, penalty, geen discussie, of toch een beetje, want discussie is soms best leuk, maar da’s logisch. Dan blessuretijd, één van mijn huidige helden – Denzel Dumfries – een man die meer uit zijn carrière haalt dan er ooit ingezeten heeft, chapeau man! Maar hij maakt in aanloop naar de 3-3 overduidelijk een slimme-, maar een overtreding wat leidt tot de 3-3 van Francesco Acerbi. Je wacht, je kijkt, je verwacht de VAR op de lijn omdat de scheids het niet of nauwelijks kon waarnemen, zo slim was de actie van onze Denzel, maar er komt geen VAR, dus 3-3 en verlenging en de rest is bekend!

Eén dag later maakte de VAR het nog gekker, maar die had gelukkig geen gevolgen voor het resultaat. Een speler van PSG schoot op doel en werkelijk niemand had gezien dat de bal een vezel van het tricot van een ‘Gunner’ had getoucheerd, maar de VAR wel. Scheids naar scherm en voor het blok. Ik vraag mij wel eens af, ‘hoe moet een scheidsrechter bij zo’n belangrijke wedstrijd met zoveel ogen op je gericht zich voelen als hij naar het scherm wordt geroepen door het VAR peloton? Zo’n man moet vanbinnen gek worden omdat hij weet dat hij gestraft gaat worden voor iets wat hij doorgaans niet fout heeft gedaan, o my god, what a hell of a job!!! Dat de pingel mis ging had verder geen impact en dus door iedereen vergeten, maar door deze column blijft hij mogelijk toch nog even leven voor discussie.

De frustratie zat dus hoog, maar dan krijg je van je lieve broertje en zijn zoon twee kaartjes voor de mogelijke kampioenswedstrijd van je cluppie uit 020, moest Feijenoord eerder die dag nog wel even winnen van PSV. Mooie lentedag, in de auto horen dat PSV al met 2-0 achterstaat in de Kuip, en wij tegen NEC, dat nog nooit had gewonnen in de Arena. Het parkeren ging al hortend en stotend en was misschien al een voorbode, het broodje vooraf lekker, en de Spa blauw noodzakelijk bij deze temperaturen. Aangekomen op onze seats stond het in de Kuip inmiddels 2-2, daarmee geen kans op een officiële- maar toch zeker wel op een onofficiële landstitel. Een heel lang Varretje gevolgd door de 2-3 was misschien wel een tweede voorbode? Ik geloof niet dat ik eerder in mijn leven een zo hemeltergend, zielloos, dolend Ajax heb gezien wat er met 0-3 afgaat tegen NEC. En dan na afloop hoor je dat de Champions League is gehaald. Ik denk dat Francesco Farioli niet weet dat ik de organisator ben van het CL spel. Deze club met dit voetbal hoort daar niet thuis, Francesco!! Ga je melden bij mijn broer in zijn Conference spel, al denk ik dat dat voor dit zootje slapjanussen nog te hoog gegrepen is. Terug naar huis vroeg ik mij nog in stilte af, als het zo slecht is en je tweede wordt, hoe verschrikkelijk slecht is de rest dan wel niet? Maar dan hoor je na afloop de analisten in koor zeggen dat het slecht is maar wel amusant. Dan denk ik altijd ‘voetbal is een spel van aanvallen. kansen creëren en doelpunten maken, zoals in de geest van de maestro’. Daar heb ik zondag he-le-maal niets van gezien. Het was meer een Sinterklaasfeest zonder cadeautjes, daar wordt ook niemand blij van……

Tot slot nog even een totaalupdate van onze onvolprezen spelletjes.

Het CL spel bewees dit seizoen eens te meer zijn briljante formule met de nummers 7 en 8 gekozen als finalisten. Frank met Inter en Joris met PSG strijden 31 mei in München om de titel.

Het Europa League spel verdient waardering – al snap ik er geen reet van – maar als Steve kan winnen dan is er nog hoop voor me.

Over de Jut en Jul kunnen we kort zijn door te zeggen ‘dat je het pas gaat zien als je het doorhebt’, maar da’s logisch!!