Het zal u niet zijn ontgaan? De afgelopen twee á drie weken was het zomer, het was warm – zo nu en dan zelfs heet – én vaak benauwend. Daar hebben astmapatiënten – waar ik er toevallig ook één van ben dan best last van. Toch zaten er binnen deze weken ook hele mooie dagen, en ik haal er bij deze twee uit. Woensdag 21 juni – de langste dag – ging ik na een dag hard werken na het werk direct richting Schoorl voor een fijne wandeling. Dat werd allengs een alsmaar mooiere wandeling waarbij ik halverwege het gevoel kreeg – dit wordt de dag van de ‘mooiste langste dag hike’ ooit. De naam was geboren – en mogelijk een nieuw evenement incluis, maar da’s voor later. Het was een combinatie van de rode-, de witte- en de blauwe route in Schoorl https://www.komoot.com/nl-nl/tour/1182694878. Iets meer dan 20 zware kilometers met voor Nederlandse begrippen veel hoogtemeters. Het ging mij als hart- nier- en astmapatiënt verbazingwekkend makkelijk af deze avond, kortom een mooie dag!

Een vreemd gevoel dat het mij deze avond zo makkelijk af ging maakte zich op de terugweg naar huis toch wel enigszins meester van mij. Waar kwam dat goede gevoel opeens vandaan? Het antwoord volgde zes dagen later. Exact één jaar na mijn tweede hartinfarct had ik een belafspraak met mijn cardioloog. Rond half twee rinkelde mijn iPhone en er stond ‘anoniem’ in het beeldscherm. Dan weet ik voor 99% zeker dat het ziekenhuis belt. De cardioloog begon – zoals elke dokter dat doet ,,meneer Schimmel hoe voelt u zich?” Ik zeg ,,fijn dat u het vraagt dokter, ik voel mij uitstekend.” ,,Dat kan ook eigenlijk niet anders want het gaat heel goed met u”, ging hij verder. ,,Uw bloed ziet er uitstekend uit, u nierfunctie is zelfs ook weer iets verbeterd en ik stel dan ook voor dat u tweemaal daags met de brilique kunt stoppen.” Dat klonk natuurlijk uitstekend en zo voelde ik mij ook op dat moment. Hij beëindigde het gesprek met de woorden ,,hou vol meneer Schimmel.” waarop ik antwoorde ,,doe ik dokter.” Het was een mooie dag!