Vroeger was ik fan van Nico Haak met natuurlijk de foxie foxtrot, en dan vooral die elastieke benen.

Vanavond bij het lezen van dit geniale gedicht van Frank van Pamelen biggelden de tranen van plezier over mijn wangen.

ik voel me vaak

niet bijster blij

als ik een trui voor

Erik Breij

omdat ik mij

pas echt vermaak

als ik een sjaal voor

Nico Haak