Spreken is goud

Donderdag was ik maar weer eens in het crematorium. Geen plek waar je te vaak wil komen, maar door het tikken van de tijd zal het helaas niet minder worden ben ik bang. Nu voor de crematie van de moeder van een van mijn beste maatjes. Nu kijk ik vaak met andere ogen, zo ook tijdens dit bezoek. Als laatste nam hij zelf plaats achter het spreekgestoelte. Hij zette zijn bril op, ontvouwde twee A4’tjes, en begon. Daar stond een geboren spreker. Hij liet stiltes vallen, brak af en toe, nam dan een slokje, en ging rustig verder. Ik werd in zijn prachtige verhaal gezogen wat eigenlijk maar één anekdote betrof, die overigens zéér herkenbaar was. Maar dat was misschien wel het het minst belangrijke. Tijdens zijn verhaal merkte ik dat ik regelmatig mijn hoofd wat draaide om maar geen woord te hoeven missen van wat hij zei. Voor mij altijd een teken dat ik het bijzonder vindt wat zich voor mij ontvouwd. Maatje, het was ondanks de vervelende omstandigheid gaaf om bij te zijn. En ik weet zeker dat als we elkaar over 20 jaar spreken dat dit zeker weer als één van de eerste ter sprake zal komen. Net als onze mistige afdaling van de Kitzsteinhorn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s