Ajax in Lissabon

Het was al meer dan 40 jaar terug dat Ajax voor het ‘ecchie’ speelde tegen het prachtige Benfica. Alles aan Ajax is mooi, maar da’s logisch. Maar Benfica, man man da’s ook een club hoor, zo bleek tijdens onze groundhop van afgelopen week toen we Lissabon voor een aantal dagen aandeden en natuurlijk de wedstrijd in Da Luz vanaf ‘pole postion’ mochten bekijken. het enige wat er niet voorbij kwam was goed voetbal, maar daar klaagde na afloop niemand over; één punt is een punt, punt.

Op dinsdag 6 november begon onze trip, met ons vaste koppel, natuurlijk met bier en baco’s op schiphol – want da’s traditie. Na een soepele vlucht onder het geronk van straalmotoren richting Oporto, hadden we een korte tussenstop. Daarna bij het zien van onze kist die ons verder zou vervoeren naar Lissabon brak bij sommigen het zweet uit, en dan niet alleen vanwege de schoonheid van de TAP stewardessen kan ik u verzekeren. Bij een stevig windje en wat slagregens moesten wij met een twee-motorig vliegtuigje de lucht in zien te komen. Pfff dat had wat voeten in de aarde zeg. Nou ben ik geen schijtebroek, maar bij het opstijgen liep het toch wel enigszins dun door de broek, en niet alleen bij mij. Eenmaal ten ‘miles high’, u weet wel de naam van die bekende club, voelde we de rust weer terugkeren in het lichaam. Eenmaal aangekomen in de hoofdstad van Portugal stonden onze ‘guides’ van de trip, en hardcore Benfica fans Luis en Eduardo ons al op te wachten. in twee bolides snel downtown op zoek naar wat versnaperingen en vertier. Het bleek onze ‘lucky day’ omdat we er snel achterkwamen dat de websummit 2018 ook deze week in Lissabon werd gehouden. Websummit, een of andere techbeurs waar heel de wereld op af was gekomen en dan niet alleen mannen in 3D, maar ook hele mooie vrouwen in sometimes double D. Maar eerlijk dat laatste allitereert mooi maar hebben we nauwelijks gezien. Oekraïense, Litouwse, Amerikaanse vermengd met al wat Ajacieden maakte het tot een heerlijke bonte avond. Laat en vochtig vonden we ons bed in het door Luis beschikbaar gestelde huis van zijn Portugese ouders – het was een sprookje. Bij het wakker worden was het ‘matchday’ of beter gezegd  ‘awayday’ voor onze godenzonen. Maar niet voordat Luis en Eduardo ons hadden meegenomen naar een typisch Portugees restaurantje. Van de buitenkant leek het niets meer dan ‘aggenebbisch’ en bij binnenkomst dacht je dat ook nog een steeds een beetje. Maar oohooh wat kan een mens zich vergissen.

Toen de kakelverse vissen in de vitrine zagen liggen wisten we dat we goed zaten. Ruim twee uur later na een werkelijk verbluffend maal van vis, vlees, gamba’s, ei en de nodige drankjes moesten we voor zes man nog geen €. 100,- afrekenen. Met een knipoog, een saluut aan het personeel en een dikke fooi stapten we tevreden weer in onze bolides – op naar het centrum en klaar voor het indrinken. Omdat het voor ons een ‘awaday’ was en niet in het traditionele uitvak zouden zitten hadden wij gekozen voor gepaste kleding om niet teveel op te vallen als kaaskoppen. Luis en Eduardo hadden wel voor een cluboutfit gekozen – lastig als je dan een biertje wil drinken met alleen maar opgeschoten Amsterdammers zo vertelde een politieman ons. Andere outfit en alsnog bier drinken met z’n allen, want deze trip was een feest voor de verbroedering.

Omdat we in Portugal een uurtje eerder leven in dit deel van het jaar was het om 18.30 uur hoog tijd de metro te pakken richting Da Luz; het van de buitenkant majestueus mooie stadion van Benfica. In de bomvolle metro werd er vooral door de Amsterdammers luidkeels gezongen. Portugezen, doorgaans al geen druktemakers, hielden zich over het algemeen rustig waarschijnlijk vertrouwend op een goede afloop voor hun ‘adelaars’. Dat was nodig ook omdat de achterstand op Ajax door het verlies in Amsterdam al was opgelopen tot vier punten. Winst was eigenlijk het enige wat telde voor de thuisclub. Na een korte wandeling richting Da Luz waarin we ons  als goede Nederlanders betaamt niet schaamden om elke draaiende camera van de Portugese televisie onze kokosnoten voor te houden kwamen we binnen de ring van Da Luz – inderdaad indrukwekkend.

Onze plekken, geregeld door onze Portugese vrienden waren zo mogelijk nog indrukwekkender. Tientje of drie voor een kaartje en dan op bijna de mooiste plekken van het stadion zitten –  kom daar in Nederland nog maar eens om. Ziggo Sport had voor deze speciale gelegenheid ook haar toptalent, HH gestuurd. Dat was geen straf – metertje of vier was de afstand van onze stoelen tot de plek waar Hélène haar interviews deed.

Hélène was top en bovenal erg lekker maar het werd tijd voor serieuze zaken, Benfica-Ajax, vierde poulewedstrijd in de Champions League en voor beiden van cruciaal belang. Voor ons betekende winst of een gelijkspel bijna kwalificatie voor de knock-out fase na de winter. Voor Benfica zoals gezegd telde alleen winst. En daar leek het al snel op te gaan lijken. Zonder dat Benfica ook maar één seconde goed speelde kregen ze toch kansen, Luis en Eduardo wreven zich tevreden in de handen. God man wat speelden wij kut, hautain, geen druk op de bal, slap verdedigen door sommigen, duidelijk weer last van de Ajaxitiritus. Een Portugese goal kon dan ook niet uitblijven en op het half uur was het de Braziliaan Jonas die profiteerde van een opeenstapeling van geklungel met André Onana in de hoofdrol; 1-0. Da Luz ontplofte en wij Ajacieden ontploften mee maar dan van woede; kut Ajax! Na de rust een beter Ajax, Matthijs heerste ouderwets, Frenkie begon te voetballen en ook Dusan, David en Hakim lieten zien toch wel te kunnen voetballen. Toen bleek ook dat Benfica er niet veel van kon. Dit tot afgrijzen van Luis en Eduardo die steeds meer met hun hoofden zaten te schudden bij zoveel erbarmelijk voetbal van hun helden. Steekballetje Hakim en Dusan tekende voor de 1-1 nadat hij de keeper had omspeeld. We bleken niet de enige uit Amsterdam in ons vak. Naast het uitvak met zo’n 3200 man ontplofte bijna ons hele vak, het was prachtig en respectvol – zoals het hoort. Met nog 20 minuten op de klok leek er voor ons nog meer in te zitten maar je zag de ploeg op twee gedachten hinken. 1-1 was prima en 1-2 eigenlijk niet nodig en dan ligt altijd een ongelukje op de loer. Dat kwam bijna in de ‘diing seconds’ toen de thuisclub nog een corner kreeg. Met een onvoorstelbare reflex voortkomend uit een scrimmage redde Onana met de voeten en kroonde zich gelijk van schlemiel tot held van de avond. Eindsignaal en ‘equipo fenomenal’ gevormd door vier Ajacieden en twee aanhangers van Benfica feliciteerden én respecteerden elkaar na een prachtige belevenis.

Omdat we pas de volgende dag rond 16.00 uur terugvlogen naar Amsterdam was een trip  downtown Lisboa natuurlijk nog een prima optie. Eduardo haakte af omdat er de volgende dag weer vroeg gewerkt moest worden, dus met vijf man nog eventjes de stad in. Pff dat eventjes werd even en we maakten het nog een half uurtje later dan de ‘night before’. Het was het allemaal waard – Lisbon en Benfica we love you – we hope to see you soon – anywhere in Europe!!

Woord van dank verschuldigd aan de fantastische Luis en zijn vriend Eduardo – wij hebben er van genoten.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s